We hadden er al veel over gesproken, al vele cadeautjes klaargelegd, vele plannen gemaakt en gezorgd dat organisatorisch alles toch maar wat vlotjes zou verlopen hier thuis. Maar eindelijk zaten we dan op de bus richting Belarus! Veel zenuwen hadden we niet echt, wel een gespannen afwachten van wat er op ons af zou komen.

De busreis: daar zag ik het eerste moment wel wat op tegen, maar uiteindelijk is dat allemaal zeer goed verlopen. We waren een goede bende, er werd verteld, naar een filmpje gekeken wat geslapen……

En dan opeens de zondagochtend 5 april werden we gewekt dat we er bijna waren! Het was 4u (plaatselijke tijd 5u) en we zouden moeten verwittigen dat we vroeger zouden aankomen. Na enkele pogingen lukte het om ze te bereiken, en om ze duidelijk te maken dat we vroeger zouden zijn. (Uiteindelijk toch 2u vroeger dan voorzien, de bus had goede vorderingen gemaakt).

Een uurtje later stonden we te wachten. Bij mij kriebelde het toch: hoe zou Kristina reageren? Bij ons thuis kwam ze graag knuffelen bij mij, maar hier is ze toch thuis en misschien wat meer geremd. Lang hoefden we niet te wachten: een Lada stopte en nog voordat de auto helemaal stilstond sprong ze eruit en kwam ze direct in mijn armen gelopen. Daarna dikke knuffels aan Heike en een knuffel aan Patrick. De papa kwam wat verlegen en begroette ons en toen werd onze bagage  in de auto gestopt, nog goede wensen aan de rest van de mensen die nog wat verder moesten reizen en weg waren we.

We moesten nog een 40-tal minuutjes rijden, eerst door Kalinkavichy die een stad was, daarna werd het steeds meer “den buiten”. Af en toe gaf de papa uitleg, Kristina probeerde uitleg te geven als we het niet verstonden.

Aangekomen aan het huisje waren we wat bedeesd maar we werden praktisch binnengeduwd.

En daar was Lienna, de mama die me ons direct omarmde en ons welkom heette. Nu moet je weten dat we soms telefonisch contact hebben via iemand die voor ons belt, en ik vond direct dat ze een sympathieke stem heeft. Ik had het gevoel dat we thuis kwamen.

Het eerste dat we moesten doen was onze schoenen uitdoen en onze handen wassen. Heike kreeg al direct een cadeautje van Kristina.

Toen wilden wij ook wel onze cadeautjes uitdelen. Daar waren ze héél content mee, vooral met de chocolade-eitjes. Die waren binnen de twee dagen allemaal opgegeten!

We waren gewapend met een woordenboek Nederlands-Russisch/Russisch- Nederlands (een aanrader!), Lienna kon ook wat Engels en Patrick had een jaar Russisch gevolgd en Kristina kent ook nog wat Nederlands, de rest wordt aangevuld met véél gebaren en gelach.

Lienna was nog druk bezig om eten klaar te maken in de keuken. De tafel werd klaar gezet om thee te drinken en er werden broodjes gesmeerd en beleg op tafel gezet. Er werd gevraagd of we niet wat wensten te rusten, maar we waren klaarwakker. Na een poosje werd opeens de kleinste spruit van het gezin wakker: Zenja! Een vinnige ventje zo blijkt! Vlug voor zijn leeftijd en blijkbaar is het niet de gewoonte om in Belarus kinderen iets te verbieden(enkel proberen af te leiden indien hij iets wilde die hij niet mocht…).

Ze tonen ons waar we mogen slapen, wij krijgen de slaapkamer van de ouders, en Heike slaapt bij Kristina in bed. De ouders slapen op een oprolmatras op de grond , samen met Zenja en opa (de grootvader van Lienna) in de living. Toen we voorstelden om zelf op de matras te slapen werd dit vlug afgewimpeld.

Ik moet er ook nog bij vertellen dat ze zeer verlegen waren over het feit dat hun toilet er nog een was van vroeger: een houten hokje met een ruitvormig gat(je leert wel mikken!). Ook het feit dat ze geen douche hadden vonden ze zeer vervelend voor ons. We hebben hen echt moeten overtuigen dat dit geen probleem was. De zondagnamiddag mochten we dan douchen bij de tante van Lienna die in een appartement woonde wat verder in het dorp en die toch een douche had(ze gaf les in de plaatselijke school).

We krijgen dan ook nog een rondleiding in het dorpje. Stil dat het er was, enkel de vogels horen fluiten, auto’s: om de paar uur eens een auto, echt doods. Enorm veel bossen waar er nog gejaagd mag worden.

Terug thuis kijken we naar de foto’s van onze verbouwingen. We hadden dit gezegd dat we dat zouden meebrengen omdat ze zouden kunnen zien dat we weten wat het is om in verbouwingswerken te leven. De foto’s worden zeer aandachtig bekeken(ook naderhand wordt er nog eens in gekeken en elk detail ervan bestudeerd.) Ze zijn ook met werken begonnen, maar door de strenge winter zijn ze nog niet zo ver als ze hadden gewild. Ze weten dat Patrick metser is en de werken worden dan ook grondig geïnspecteerd en besproken.

 Rond 21u rollen we in ons bed(doodmoe na 2 nachten bijna niet slapen).

De volgende ochtend worden we wakker door een heerlijke geur. Wat zouden we nu krijgen?

Het is Latka(excuseer als ik het verkeerd schrijf), het zijn een soort grote poffertjes. Enorm lekker, dat recept wil ik ook wel (ze zal het doorgeven via Svetlana die voor ons tolkt).

We introduceren het spelletje UNO.

 Hier hadden we het al vaak gespeeld en we hadden het spel opgezonden via een pakket , maar Kristina wist niet meer hoe de regels juist waren. Dit probleem is meteen opgelost! We hebben allemaal samen gespeeld, en veel gelachen en terwijl we spelen leren we de kleuren (wij in het Russisch, zij in het Nederlands).

Rond 12u30 gaan we naar het plaatselijk ziekenhuis, Zenja had nog wat last van zijn keel en moest nog eens onderzocht worden. Er wordt niet geopereerd, wel consultaties gegeven. Het ziet er wat ouderwets uit, maar netjes. Alles geschilderd in de veel voorkomende kleuren appelblauwzeegroen en bruin.

We bezochten een monument ter nagedachtenis van mensen die gestorven zijn van de tyfus (alé zo hebben we toch verstaan, we hebben foto’s genomen van de borden en zullen die laten vertalen door Svetlana).

Daarna een bezoekje aan het plaatselijke supermarktje. Daar was de tijd nog wat blijven stilstaan. Er werd nog gerekend met een houten telraam (nochtans hadden ze ook een gewone kassa, maar blijkbaar gaat het vlugger op de andere manier). Ik wilde het een en ander kopen, maar mocht niet. Wat later, waren we aan het kijken naar keukengerief. Ze was aan het kijken naar een warmwaterketel (zo’n fluitketel). Thuis warmt het water op in een kookpot. Ik wilde dit haar nu toch wel cadeau doen en daar ging ze dan wel mee akkoord. Dolgelukkig was ze (en wij ook).

Toen we thuiskwamen was de Borsj klaar. Die had ze klaargemaakt in de stenen oven. Het was zeer lekker, daarna kregen we nog aardappelen. Veel te veel! Als het zo doorgaat kunnen we niet meer door de deur! Mijn aanbod om te helpen met de afwas wordt afgewimpeld. Wij zijn de gasten en moeten rusten is hun motto.

In de late namiddag gaan we de school van Kristina gaan bezoeken. De school ziet er oud uit, maar terug : alles zeer netjes. Alles weer geverfd in de alomtegenwoordige kleuren. Kristina zeer fier op haar werkjes die ze gemaakt heeft en die tentoongesteld worden. Ook haar klas wordt getoond en we krijgen een volledig rondleiding door Lienna(die er ook nog les heeft gegeven maar nu in een soort ouderschapsverlof is).

Die avond maken we het niet te laat want de dag erna hebben ze speciaal voor ons een camionette gehuurd met chauffeur om naar Minsk te gaan. Het is een rit van 3uur en we zouden wat teveel op elkaar zitten in de lada van Valèra.

De volgende dag dus om 7u op en stipt om 8u staat onze chauffeur klaar om ons naar Minsk te brengen. Daar hebben ze ook nog een gids voor ons geregeld die ons in het Engels een rondleiding zal geven. De reis er naartoe was op zich al een belevenis want zo nauw nemen ze het hier niet met de regels! Links of rechts voorbij, als het maar lukt!(wat me wel opviel was dat er regelmatig gedenktekens langs de weg staan). Heb een paar keer gedacht dat het prijs ging zijn, maar alé we raken toch heelhuids in Minsk. Het verschil/contrast met Ozarichy kan niet groter zijn. Grote, nieuwe gebouwen, nieuwe wagens, winkelcentrums…….

Onze gids staat ons al op te wachten en geeft ons een zeer interessante  rondleiding en veel uitleg. Lienna en Valèria vragen regelmatig of het goed is, of de gids goed is. We kunnen dit enkel maar beamen!

Rond drie uur worden we dan verwacht bij de zus van Valèria. Ook hier is het een groot verschil.

Ze wonen in een groot appartementencomplex en hebben eigenlijk alle moderne luxe. We krijgen een uitgebreide maaltijd en er wordt uitgebreid kennisgemaakt. Ook krijgen we de kans om naar huis te bellen via internet. Lienna excuseert zich omdat ze zo aan het vertellen is met haar schoonzus, maar dat vinden wij niet erg. (Blijkt nadien dat ze elkaar al drie maanden niet meer hebben gezien).

Rond zes uur gaan we dan terug huiswaarts. En rond 21u zijn we terug thuis. Valèria maakt ons duidelijk dat hij wat zenuwachtig is, hij weet niet of het allemaal goed is, of we tevreden zijn. Tuurlijk zijn we tevreden, we vertellen hem dat we zeer gelukkig zijn.

De volgende dag is het barbecue-dag. Het weer zit ons mee, een mooi zonnetje, blauwe hemel..wat kan een mens nog meer verlangen? Met de auto rijden we het bos in, en er wordt hout gekapt en gezaagd om het vuur warm genoeg te krijgen. Het is lamsvlees en kip die op spiezen wordt gezet. (Eerst kijken we wat bedenkelijk naar het vlees, maar we hoefden niet ongerust te zijn). Het was zéér lekker. Onze eerste barbecue van dit jaar. Dat vonden ze grappig, zij hadden in januari al van  barbecue genoten(iets wat een populair gegeven is in Belarus aan de verschillende verhalen te horen).

We hadden een bal vergeten mee te nemen, maar met een fietsband en een stok in de grond hebben we toch een spel gespeeld België-Belarus en jammer genoeg hebben de Belgen het onderspit moeten delven!(niet dat we onzen best niet hebben gedaan!)

Het was een heerlijke namiddag, tegen de avond keerden we allen voldaan naar huis met een kleurtje op de wangen!

Thuisgekomen werd het tijd om nog wat op te ruimen en ons valies al klaar te maken. De tijd gaat verschrikkelijk vlug. Deze vier dagen waren schitterend, maar we vermoeden dat het voor de familie (financieel) zware dagen waren.

Donderdagochtend: de laatste ochtend en iedereen heeft het wat moeilijk. Eerst nog een ontbijt en voor de laatste keer Uno spelen.

Lienna en Zenja blijven thuis enkel Valeria en Kristina zullen ons wegbrengen. Na vele knuffels en zoenen brengen ze ons weg met de belofte dat we volgend jaar terug zullen komen, om te zien hoe de verbouwingen verlopen zijn!

Kristina wordt steeds stiller en stiller in de auto, ze kruipt dicht tegen Heike aan. Op de bus hoeven we niet zo lang meer te wachten, nog een 4-tal maanden en dan komt ze terug(dat hopen we en dat hopen we voor alle kinderen en gastgezinnen).

Nog laatste knuffels en schouderkopjes en we zitten op de bus.

We zijn bijna de laatste die de bus opstappen en direct beginnen we onze ervaringen uit te wisselen, zo hoef je niet stil te staan bij het verdriet van het afscheid hé, dat komt later wel.

De terugtocht: door het vele vertellen van ervaringen, mopjes enz. gaat dit nogal vlot. Als tussendoortje kregen we eventjes pech met de bus : een gesprongen leiding, maar dit werd verholpen door de buschauffeurs en den Eddy van Lichtervelde (Macgyver van dienst).

Verder verliep de terugtocht eigenlijk vlotjes zonder files(het paasweekend is immers gestart) en zo kwamen wij rond 20u terug aan in Lichtervelde, met een pak ervaringen en verhalen rijker. En vooral een warm gevoel van al schitterende mensen die we ontmoet hebben !

Groeten Patrick, Nancy , Heike en Bryan(die door de verhalen volgend jaar toch ook mee zal gaan)

Hallo iedereen,

Eigenlijk schrijven we dit verhaal een beetje als uitlaatklep voor de problemen die we met ons gastkindje hebben gehad in de maand juli 2008.

Ons verhaal heeft eigenlijk niet echt een goed begin, maar alle verhalen kunnen niet altijd super goed zijn. Misschien een opstekertje voor de collega gastgezinnen, die zoals ons een mindere ervaring hebben met hun gastkindje.

Zo zie je maar dat jullie niet alleen zijn.

Onze Yulya is twee jaar geleden bij ons gekomen voor de eerste keer en het was eigenlijk geen goede ervaring, ze was toen zeven jaar en heel eigenwijs en rotverwend door haar ouders. Door haar eigen willetje heeft ze de meeste dagen bij ons wel een beetje verpest, al moet gezegd dat er ook wel goede dagen bij waren. Eigenlijk waren we toen reeds niet meer van plan om haar nog terug te laten keren, maar ja, we hadden eigenlijk nogal wat kompassie en zo besloten we om haar toch maar te laten komen het volgende jaar. Een week voor hun aankomst echter moest ik (Michel) naar het ziekenhuis voor een dringende operatie en zo werd haar komst dus afgezegd op het laatste nippertje. Dan maar het volgende jaar en zo zijn we in 2008 meegegaan op de paasreis wat ons heel goed is bevallen (de busreis was wel vermoeiend). We hadden goede gesprekken met haar mama en zo hebben we dus gezien dat Yulya veel te veel verwend was thuis. In de hoop dat het dit jaar wat beter zou gaan keken we uit naar haar aankomst op 30 juni. Wat we hadden verwacht kwam echter niet uit en ze was nog even moeilijk, zo niet moeilijker dan twee jaar geleden. Misschien ook een beetje doordat ze op haar jonge leeftijd (10 jaar) reeds geplaagd werd door maandstonden, waarschijnlijk zonder door haar mama te zijn verwittigd daarvoor. Enfin, de eerste dagen waren niet echt rooskleurig maar dan besloten we een mail te schrijven naar haar broer (die spreekt Engels) en zo via hem alles uit te leggen aan haar mama. We vroegen om te mogen telefoneren zodat haar mama eens kon praten met Yulya. Intussen hadden we reeds  hulp gekregen van Valerie via de sympathieke tolk Natacha die een hartig woordje heeft gehad met Yulya wat dezelfde dag een goed resultaat opleverde. Vijf dagen later kregen we contact met haar mama en die heeft een hartig woordje met Yulya gehad. Noch de tussenkomst met de tolk of het gesprek met haar mama brachten aarde aan de dijk. Alles bleef hetzelfde. Dus houden we vol tot het einde en hebben we beslist om haar volgend jaar niet meer te laten terugkeren.

Na een brief te hebben geschreven naar Yulya’s mama waarbij we alles eens hebben uitgelegd, ook het feit dat we het niet meer zagen zitten om volgend jaar Yulya nog eens terug te laten komen daar ze het bij ons toch blijkbaar niet echt leuk vond, kregen we al vlug een antwoordje terug dat Yulya sedert enkele dagen onder psychische behandeling stond. Na dit consult bij de psychiater kwam aan het licht dat ze te snel groeide volgens haar zenuwstelsel en dat dit het gedrag van haar verklaarde. Het stelde ons wel enigszins gerust dat er een oorzaak was voor haar gedrag.

We zijn echter wel van plan om het komende jaar een kindje uit Choiniki te nemen in de maand augustus , hopelijk met een wat beter resultaat. Daarmee willen we zeggen dat we geenszins de moed laten zakken en we verheugd uitkijken naar de komst van Nadya.

Ik heb dit eigenlijk geschreven omdat Karine en ik van mening zijn dat dit zoals reeds vermeld een geruststelling kan zijn voor gastgezinnen die het ook moeilijk hebben gehad, want de kindjes uit wit-rusland hebben ook hun eigenaardigheden juist zoals dit bij de Belgische kindjes ook het geval is.

Dus lieve gastgezinnen, als je eens een wat mindere ervaring hebt met jullie gastkindje, laat dat dan ook eens weten aan andere gastgezinnen via de karandache. Zo blijven we het toch in de familiale sfeer houden, nietwaar!

Groetjes van Karine en Michel (gastgezin uit Oostende)

Vorig jaar schreef Carla, de echtgenote van Dirk Verhé, een mooi verhaal dat in Libelle verschenen is.

Deze tekst werd ondertussen ingesproken.

U kan deze beluisteren door op onderstaand ikoontje te klikken (de kant van het pijltje)

Hierbij een foto samen met ons Wit Russische vakantiedochter Anna Miakish uit Gomel.

Anna (12 jaar) is bij ons sedert juli 2003 en dus hier voor de 6de keer. In die tussentijd zijn we verhuisd van Bellem naar Lotenhulle (beide deelgemeentes van Aalter).

De foto is genomen op zondag 13 juli 2008 op het communiefeest van onze dochter Sherilee (deed haar communie op 4/05/08). Omdat we graag hebben dat ook Anna van de partij is, hebben we het feest uitgesteld tot deze zomer. Sherilee en Anna zijn soms net tweelingzusjes en het afscheid is meestal moeilijk.

De eerste 2 jaar gaven wat lichte strubbelingen omdat Anna nogal koppig was maar sedert het derde jaar (toen kwam ze voor het eerst alleen bij ons, zonder Vladimir die geen familie was en bij ons reeds 6 jaar kwam) zijn alle problemen van de baan en gaat de vakantie veel te vlug voorbij!!

Dat Anna zich goed voelt bij ons werd dit jaar duidelijk, we kwamen echt onthullende familieverhalen te weten en nu zal het nog moeilijker zijn om afscheid te nemen!

Even was er paniek omdat haar nieuwe bril stuk was, maar gelukkig konden we rekenen op een heel joviale medewerker van Pearl Aalter die de bril gratis herstelde.

familie Van De Walle-Van Steenkiste Lotenhulle

op de foto van boven naar onder en van links naar rechts
Geert Marleen Brandon
Sherilee en Anna
 

Op 30 juni 2008 mochten we ons zomerkindje gaan afhalen in Gent.

Er was ons mede gedeeld dat we een meisje kregen van 7 jaar en dat ze Anna noemde. Ze heeft ons bij aankomst thuis gezegd dat het Hanna was of dat hadden wij toch begrepen, maar al bij al was het Anja.

We hebben een enorm mooie maand beleefd met Anja. We hebben heel wat mooie uitstappen gedaan met haar. We zijn naar Plopsaland geweest, een uitstapje naar de zee, de speeltuinen enz... Anja heeft er enorm van genoten.

Ze heeft zich enorm vlug aangepast (beter dan verwacht) en ze heeft niet één keer heimwee gehad. Het was voor ons een meisje uit de duizend.De maand is dan ook voorbij gevlogen.

Ze heeft ons laten verstaan dat ze volgend jaar voor 2 maand wil terug komen. Voor ons is dat geen probleem.

De dag na haar aankomst thuis hebben we dan ook telefoon gekregen uit Wit-Rusland om ons te bedanken  en op vrijdag 1 augustus heeft Anja al zelf eens gebeld.

We kijken dan ook al uit naar volgend jaar!

familie Schautteet-Santen